Ağırlaştırılmış Müebbetlik Tutsak Ali Gülmez yazdı: DIŞARIDAKİNE

Tarih: 
Cuma, 12 Ağustos, 2016

DIŞARIDAKİNE

 

Soruluyor bazen dışarıdan:

    “Nedir bu hücre?

          Nasıldır tecrit?

               Zorlanıyoruz anlamakta..”

 

Doğrudur.

  Sadece

    yaşanılarak

      kavranabileceklerdendir,

           Ama

   anlaşılmazlarından değil...

 

Tecrit-hücre,

  sizin-bizim

    en diri damarımızı

      posaya çevirip

        ele ayağa düşürme

          yoketme

            yeltenişidir.

 

Arkası,

  Egemenlerin

    binyılların birikimi

      koca, sinsi bir beyinken;

Önü,

  akla ziyan

    saçmalıklar manzumesidir.

 

Hücre;

“Asmayıpta besleyecekmiyiz”ciliğin,

“Asmayıp can çekiştirelim”,

“Güneş girmeyen yere doktor girer”in

“Güneş ve hava girmeyen yere Azrail girsin” halidir.

 

Teklik

  Yalnızlaştırma

      Yalıtma

          beyhudeliğidir.

 

“Günaydın-iyi uykular”ını

   kendinin

      dinlemesidir

         hücre.

 

Uykudan önce

  yatak muhabbeti

      yapacak kimsenin

        olmayışıdır.

 

Bizimkilerin

  Taksim’i zaptedişini

     ekranda seyrederken

        gözyaşlarını karıştıracağın

           kucaklanacak bir gövdenin

                                   yokluğu;

Sırılsıklam coşkulu bir sevinci

   civa bir ölüm acısını

      duvarlarla paylaşmaya

                     tahammüldür

                                    hücre..

 

“Deli” denmeyi göze alıp

   kendinle konuşmazsan,

      sesini unutmak,

denediğinde,

  garip-yabancı bir sesle

                                    afallamaktır.

 

Hastahane-mahkeme dönüşünde,

               susmaksızın konuşmaktan

                     sesinin kısılmasıdır.

Bazen

        Ölüm sessizliğidir

içinde

         karınca osuruğundan

                       “şişşşşt!”lere

                            herşeyin duyulabildiği;

 

Bazen

         desibel bombardımanıdır

içinde

          her türlü demir şakırtısı

                          sabrın sınırlarını zorlayan...

 

Yorgan döşek

   Ateş kabus bir gripte

            “Nasılsın?”ın,

                   bir tas çorba şefkatinin

                            özlemidir hücre.

 

          Her saldırıdan sonra

                   yaralarını

                           kendinin sarmasıdır.

 

Düşme,

kırılan kafa-göz,

            kan içinde

                baygın bulunmaktır sayımda...

 

Bazen de

   kalp krizi ile

       “Ölüm istatistiği” olmaktır

             ulaşamadığın “acil yardım butonu”

                uzaktan sana bakarken....

                   

Saçlarını

  permatikle

    kendinin kesmesii,

arka ve enseye

        gardiyanların hep gülmesidir,

Birisi olsa bile,

  arada parmaklıkla yapılmasıdır bunun...

 

Bir toplu dava gidişinde,

  Beş masalık açık görüş yerinde,

    “miting kalabalığı” algısı,

        tanıdıkları ayrıştıramamanın

                            şaşkın sevincidir.

 

Kısaca,

  “At bir kese” diyecek yoldaşın,

    “Fermuarın açık kalmış hemşerim” diyecek birinin dahi

                                                            yokluğudur hücre....

 

Kuzeyine bakanında,

  Tuzluğun,

    Şekerin “küp”lüğünün

                             iflası, 

        çeşit çeşit küf,

  duvarın

          resim dahi tutmayışı;

siz

   dışarıda

        nemden

             nefes

                 alamazken,

      hücrede cançekişmek;

Güneyine bakanında,   

                kerbela çölüdür.

  

Kışın

       dışarıyı görmek için

                  camdaki buzları kırmak,

         açmak için

                 kapıdaki buzları sökmektir

                                       bazen hücre.

 

Kardan

   “kardan adam yoldaş”,

kıçına tekme

           enseye şaplak için

        “kardan adam gardiyan”

                              yapmaktır.

 

Toprağı çay posası

  Beş’lik su petinden

     yüzlerce saksı

           binlerce filiz-yeşilin

   çoğunun

               operasyonla alınmasına;

On yıldır,

            hala

                posa biriktirmede devam  

                          toprakta ısrar,

                  yeşilde filizde

                                   yaşamda inattır.

Herşeye rağmen,

            bazen,

              Elli santimetre çaplı yapraklar

                         Dört metrelik boyu ile

                             İki-üç kocca kavunu,

kurtarma,

       büyütme

              ve

                  onlarca tutsakla

                             tadabilme keyfidir.

 

“Karıncalarıma, örümceklerime dokunma!” buyruğunun,

       dışarıdan ilaçlamaya gelen sivilin

                                                   yüzündeki

                                                          korku, şaşkınlıktır.

 

Bu daracık yerde

   koca lağım fareleriyle

        karşılaşacak olmanın paniğiyle

              bütün delikleri

                  sıkı sıkıya

                         kapatmaktır.

 

Küçük,

   kare  bir gökyüzünden akanlarla,

         kurdun kuşun,

              börtü böceğin

                     göğün bulutun

               erbabı olup

                       doğaya tutunmaktır yani hücre.

Serçeye ekmeğe,

               Çatlaktaki yeşilliğe

                     “ziyaret-mektup yasağı” verilmektir.

 

Hücre cezasının

          çektirilmesi için,

         dolusundan alınıp

             boşuna götürülmektir.

 

Hücre,

      görüntüsü

          dört duvar;

       sesten,

           yazıdan ibaret bir dünya,

fotokopi bir yaşam

             zorlamasıdır.

 

Beyne kazınmış,

         akıldan çıkması düşünülmeyen

                       isimleri

                                hatırlayamamandır.

 

Zokasını,

           yediysen Tredman’ın,

                           kurmak,

                                sanallaşabilmektir.

Farklılığa tahammülsüzlük,

                uzlaşamamak,

                     kendini dayatma,

                               tepki, öfke patlamasıdır.

Kıra, yıka, kaça

                      özerkleşme,

                             federasyonlaşma,

                                    tek kişilik Cumhuriyet;

Uyanık Adli Seyfo’nun söylemiyle:

      “Bunlar,

           feleğimizi şaşırttı Ali Abi...

        Şimdi

            dışarı çıksam,

         karıyla-çocuklarla dahi  oturamayacak;

         kahvede,

                    pişpirik oynayamayacak

                          hale soktular bizi.

          Bir kızarmış yumurtaya

                        hasret bıraktılar Ali Abi...”dir.

 

Feodallerle ziyarete mahkum edilişe,

                  yoldaşlaşarak,

    ziyaret-mektupla direniş örerek;

yasak yağmurunda,

      içeriden-dışarıdan

                   eylemle selamlaşmaktır hücre.

 

 

Bıçak sırtı

           Ateş-barut yürüyüşlerin

                        omuzdaşlığının

                            yürek yangınıdır hücre;

Kutuplarının,

            kabenin,

                    yerdeğiştirmesi,

Pusulalarının

             şaşıp

                  hep

                      o’nu

                             göstermesidir.

“Gezegenin üstündeki

    bütün kapatılmaların

               tarihini biliyoruz!

Bütün

    külliyatını

             yutmuşuz!

Sadece,

   ‘Nasıl direnilecek’

          onu göstereceğiz!”

                            iddiasının;

her adımda,

    yeniden,

        yeniden

             sorgulanıp

                 keşfedilmesi

         gerçeğine toslaması;

Mağaraları,      

   Yedikuleler’i;

Panapticon,

      Pelikan boylar’ı;

Uruguay,

          Vietnamlar’ı;

Stammheim’ı,

              İmralı’yı;

 

Tersten düzden

    aşağıdan yukarıdan

            yeniden anlamak,

                          öğrenmek,

                                   duyumsamaktır.

 

 

Zindandan

    göğe yükselen

           “rojbaş, Evelbaş” nidaları,

               Sloganlar,

                     kapı dövme çınlamalarıdır,

yokluğunda tüm bölgenin “ne oluyor?” dediği...

 

Hücumdakilerimize,

          bir yudum su

                             verememe,

           alınlarına bir buse

                           konduramama,

Yıldızlaşanlarımızın naaşına

                  bir omuzluk güç

                                     yettirememenin

                                                    sızısı,

Gazilerimizin, sürgünlerimizin acılarını

                                          sindirememek;

Analarımızın öfkesinin,

  hesap soruculuğumuzun

                        “ürküten”

                               yeminleridir hücre.

 

Direnişten,

      firar korkusundan,

                   hücre hücre

    yetmeyince

               zindan zindan

                     sürgünlerine,

“konaklama yeri hücre”,

   “konaklama yeri zindan”

          Gerilla tarzı ile dikilmektir.

 

Durmadan

         örgütlenmek

                örgütlenmek

                       örgütlenmektir hücre.

Üretmek,

       üretmek;

Barikat barikat

       hücre hücre

             gövde gövde

                          direnmektir.

 

Taksimler’den

           Serhildanlar’a,

Paris banliyölerinden,

          Akropol eteklerine;

Yaylacıklar’dan,

            Munzurlar’a,

Cudilerden,

                Zagroslar’a;

Andlar’ın,

        Everestler’in zirvelerindeki

                    ışıltılarla

                       yıkanmak,

                          beslenmek,

                              nefes almaktır.

 

Duvarlarının, kapılarının

           aşılmaz-açılmazlığını,

                                delerek,

                                 yıkarak,

                                 “patlatarak”

göstermişliğin

                 heybetinin

                    küçümseyen tebessümü;

Yokedilse bile,

            Asla boyuneğdirilemez,

                  Tepeden tırnağa

                        kıpkızıl bir

                              dimdikliktir.....

 

            Bir de,

            Bizim

                 Tekbaşımıza

             sadece

                   direnip,

 teslim alınamayacağımızı;

             Kazanmak

  için ise,

              sizin de,

   hepbirlikte

               Sadece

    kıpırdamanızın

            yeteceğini

               hatırlatan

                    alarm zilleridir

                                  hücre....

(Bu şiir 2010 yılında Tekirdağ 1 No'lu F Tipi Hapishanesi'nde yazılmıştır.)                                                     

ALİ GÜLMEZ

F Tipi Hapishane 

EDİRNE

 

 

 

 

 

 

 

     

 

 

 

 

İlişkili İçerik